Wat zit erachter....

Waarachter? Achter je klachten, pijntjes, aandoeningen....

Van jongs af aan heb ik dat al. Ik wil weten waarom dan, hoe dan.

Zat ik als klein kind al in de kerk te luisteren naar de preek van de priester en te overdenken of het allemaal wel klopte wat hij zei, nu heb ik nog steeds altijd de neiging om alles te willen snappen en weten. En ja, ik weet het, sommige dingen weet je nooit, gewoonweg omdat we niet weten hoe of waarom. Maar toch, ik kan het niet helpen. Mijn brein wil verder zoeken, uitvinden en snappen tot zover dat kan.

In mijn puberteit en mijn jong volwassen jaren heb ik dat uitgeschakeld. Ik heb me gevormd naar wat "hoorde". Of tenminste, wat ik dacht dat hoorde. Met als gevolg, dat ik mezelf aan de kant heb gezet als het ware en een schijn was van mezelf. Ik wilde er vooral bij horen en dan pas je je aan. Dat was mijn manier.

Totdat toch dat kleine stemmetje steeds weer harder werd en uiteindelijk ging schreeuwen. Dit resulteerde in een scheiding en kiezen voor de man, waarop ik echt verliefd was. Ook al mocht het niet en kon het eigenlijk niet. Het huwelijk waar ik in zat was met iemand, die totaal niet bij me paste, maar he, het was beter dan niks en we leefden volgens het "protocol": we waren getrouwd, we woonden in een net huis en we werkten. Op de automatische piloot, het was allemaal wel gemakkelijk. Dat wel.

Want wanneer je niet teveel nadenkt over het hoe of waarom, is het natuurlijk wel heel gemakkelijk. Je leeft volgens de regels die gelden in een maatschappij, geloof of ander protocol waar je in meegaat en that's that.

Steeds meer ging ik voor mezelf en mijn geluk kiezen, wat een ander daar ook van vond. Want dat daar wat van gevonden werd was duidelijk. Na een kort huwelijk scheiden, omdat je verliefd wordt op een ander maakt je al snel "persona non grata". Zeker in een Limburgs dorp, waar iedereen iedereen kent en maar al te snel een oordeel heeft. Ook al weten ze niet hoe de vork echt in steel zit.

Fast forward naar 3 jaar geleden, toen ik de diagnose reumatoïde artritis over me heen gestrooid kreeg, oftewel een vorm van reuma, een auto-immuunziekte. Na een maand met heftige pijn in verschillende gewrichten was dat uiteindelijk de conclusie van de reumatoloog. Hierbij hoort dan het levenslang slikken van medicatie, die niet mis is en vaak ook heel wat vervelende bijwerkingen heeft.

Nadat ik natuurlijk eerst schrok en door de heftige pijn maar wat graag gebruik maakte van de medicatie, kwam toch ook weer dat stemmetje. Maar hoezo word je ineens zo ziek? Of nou ja, ziek, waar komt zo'n heftige pijn ineens vandaan? Hoezo krijg je ineens een auto-immuunziekte? Wat mij betreft zit daar nog wat achter, wat ik dan wil uitzoeken.

Wanneer je namelijk gaat kijken naar auto-immuunziekten in het algemeen, blijken vooral vrouwen daar het slachtoffer van te worden. En wat doen vrouwen vaak jaren- en jarenlang? Zorgen, zorgen & zorgen voor iedereen behalve zichzelf. Altijd aanstaan en vele ballen in de lucht houden. Zorgen dat het gezellig is en fijn thuis, zorgen voor een gezond maal op tafel, zorgen voor een goed uiterlijk, zorgen dat er genoeg in huis is etc....

En ik vraag me af of daar inmiddels echt veel aan veranderd is, ook al denken we hartstikke geëmancipeerd te zijn.

Anyway, ik ben, eigenwijs als ik dus ben, op zoek gegaan naar hoe dan, waarom dan en wat kan ik zelf doen om weer beter te worden? Ik ben tijdens mijn zoektocht uitgekomen bij een heel interessant boek, wat ik volgens mij al genoemd heb ik een vorige blog: "wanneer je lichaam nee zegt" van Gabor Mate. Hartstikke interessant en voor mij viel er in ieder geval een groot puzzelstuk op zijn plek.

Daarnaast heb ik natuurlijk mijn leefstijl helemaal aangepast en heb ik ervoor gezorgd dat de haast uit mijn leven is en ik letterlijk kan rusten nu en bijkomen van jaren rennen voor iedereen behalve mezelf. Soms voel ik me soort van schuldig, omdat ik het niet net zo druk heb als iedereen die ik tegenkom. Het lijkt soms wel trendy om druk te zijn, want dat betekent dan dat je een leven hebt of zo? Wanneer dat gevoel de kop op steekt vertel ik mezelf meteen, dat dat de keuze is van die mensen. Maar ik ga er niet meer in mee. Genoeg is genoeg.

Waar ik ook in ben gaan zoeken is het boek "de sleutel tot zelfbevrijding" van Christiane Beerlandt. Van allerlei klachten, je kunt het zo gek niet bedenken, wordt aangegeven wat een reden zou kunnen zijn achter de klacht. Super interessant!! Het kan ook heel confronterend zijn, want het zegt soms dat je controlerend bent en teveel zoekt naar goedkeuring, terwijl je zelf het idee hebt, juist heel relaxed te zijn. Dit is dus waar ik naar mag kijken. En ik vind mezelf superrelaxed. Dus toch nog niet helemaal en dat weet ik stiekem natuurlijk best, wanneer ik echt eerlijk ben.

Zo zou dit dus ook voor jou een reden kunnen zijn eens achter de lichamelijke klachten te kijken. Wat er achter een bepaalde diagnose zit. Is het echt domme pech, of kan er iets meer zijn waar je naar mag kijken en wie weet ook iets aan kunt doen. Ook al is het maar voor jezelf. Om iets te verwerken, om je daardoor weer beter te voelen en steeds meer degene te worden, die je eigenlijk bent zonder dat je kijkt naar wat er van je verwacht wordt.

Op deze manier kun je ook op een andere manier kijken naar lichamelijk ongemak. Verzwik je je enkel en kun je even niet meer lopen? Kijk eens heel eerlijk naar het tempo van leven voor de verzwikking. Is het dan echt domme pech, of is je lichaam al langer aan het fluisteren dat het wat rustiger aan zou mogen?

Genoeg om over na te denken misschien. Probeer het eens. Ben eerlijk naar jezelf en durf jezelf echt aan te kijken in de spiegel die je voorgehouden wordt. Want ja, het kan confronterend zijn en wie weet ga je volledig in de ontkenning. Maar grappig genoeg zegt die ontkenning dan ook wel weer genoeg misschien....;)

#zelfzorg #autoimmuunziekten #gezondeleefstijl #watkunjezelfdoen #leesvoer #waaromwordjeziek #gezonderleven #gezonderworden #plantaardigeten