Piepfiets

Zoals ik vanochtend al schreef zijn we vandaag gaan fietsen in de Veluwe. Wat een kado was dat! Heerlijk weer met een vrolijk zonnetje, nog wat fris in het begin, maar we waren goed gekleed, dus dan maakt dat helemaal niets uit.

De rust, alleen de geluiden van de natuur en in dit geval ook de geluiden van mijn fiets. Dat was eigenlijk wel heel grappig, want we besloten in Park de Hoge Veluwe gebruik te gaan maken van de witte fietsen, die daar staan voor iedereen die het park op de fiets wil verkennen. De simpelste fietsen die er zijn, maar ze fietsen heerlijk. Lekker licht verzet, dus prima, zelfs wanneer je ook een heuvel op moet.

We startten onze fietstocht en al gauw irriteerde ik me aan het gepiep van mijn fiets. Na 4km hadden we een sanitaire stop en toen we terugliepen naar de fiets, zei ik tegen manlief, dat ik gewoon een andere fiets ging pakken. Dat kan gewoon, er staan er honderden op verschillende "parkeerplaatsen" verspreid over het park.

Afijn, we gingen weer verder en al gauw bleek ook de tweede fiets hetzelfde irritante geluid te maken. Maar goed, geen probleem, want inmiddels waren we snel bij het Kröller-Müller Museum, waar we even stopten en weer konden wisselen van fiets. Drie keer is scheepsrecht, zou je zeggen...

Deze keer niet; ook de derde fiets piepte als een malle en op een gegeven moment zag vooral Glen er wel het voordeel van in. "Ach schat, zo weet ik in ieder geval dat je nog achter me fietst en niet gepakt bent door een wolf". Fijn, zo'n geruststellende gedachte, nietwaar? Op een gegeven moment verdween het piepgeluid naar de achtergrond en hebben we genoten van een heerlijke ochtend op de witte fietsen. Aanrader trouwens!

Inmiddels is het voor ons een soort van ritueel om wanneer we gefietst of gewandeld hebben tijdens onze weekendjes weg in de Veluwe ergens een pannenkoek te eten. Ook dit keer was dat het plan en algauw hadden we weer een plek gevonden, waar we toevallig vorig jaar ook waren.

Ook bij de keuze van een pannenkoek probeer ik zoveel mogelijk te blijven bij mijn nieuwe manier van eten. Geen spek dus, ook geen kaas en geen stroop. Ook al vind ik dat nog zo lekker. Op dit adres hadden ze een pannenkoek met spinazie, paprika en tofu. Het klinkt als een rare combi voor een pannenkoek, maar ik kan niet anders zeggen dat het prima smaakte. Natuur had een pannenkoek met bijvoorbeeld appel en kaneel ook prima gekund, maar vandaag viel de keuze op een hartig exemplaar.

Ik heb wel een gewone pannenkoek genomen, dus niet lactose- of glutenvrij. Meestal gaat dat prima en merk ik dat ik dat prima verdraag. Wel let ik dus op met het beleg op de pannenkoek. Je smaak verandert echt, ongelooflijk hoe snel ook!

Na een korte middagdut, ook iets wat ik tegenwoordig doe, om voor zoveel mogelijk rust te zorgen en het lijf weer te laten herstellen, zijn we nog een wandeling gaan maken over een Klompenpad in de buurt. De Klompenpaden zijn eigenlijk routes door weilanden, bos en van de gebaande paden af. Ook deze route stelde niet teleur en we hebben ook in de middag genoten van de rust, die we hier altijd wel vinden in de prachtige natuur.

De dag hebben we afgesloten in een leuk restaurant in Loene en daar viel de keuze op een vegetarische curry met een lekkere muntthee na. Buikjes vol, oogjes toe; na het schrijven van deze blog lekker naar bed. We kunnen weer terugkijken op een heerlijk weekend, de accu is weer opgeladen!