Lees, leer en neem je eigen verantwoordelijkheid!

Vanaf het moment, dat ik te horen kreeg, dat ik RA had, ben ik gaan lezen. Alles wat ik te pakken kreeg las ik. En ik weet nog goed, dat de assistente op de poli zei: "ga nu maar niet van alles lezen, wij geven je alle informatie die je nodig hebt".

En ik snap haar ook, het was goed bedoeld. Ik zat in tranen bij haar in de behandelkamer voor mijn eerste injectie met corticosteroïden, had net gehoord dat ik best wel een behoorlijke aandoening had en was totaal verrast door dat alles. Ik had het niet zien aankomen. Klinkt misschien onbenullig, maar laat me vertellen waardoor dat kwam.

Toen ik een maand eerder bij de huisarts kwam met de heftige pijn in verschillende gewrichten heeft de huisarts me meteen laten prikken op ontstekingswaarden in mijn bloed. Die waren niet aanwezig. Op dat moment heeft de huisarts reuma uitgesloten. Want, wanneer je RA hebt en je in het midden van een opvlamming zit, zoals ik zat, zouden de ontstekingswaarden (CRP) verhoogd moeten zijn.

Aangezien ik net terug was van een reis uit Zuid-Afrika, gingen haar vermoedens uit naar iets heel anders: Chicungunya, oftewel een muggenbeet, die ook gewrichtsontstekingen tot gevolg heeft. Dat heeft nogal wat tijd nodig om te testen en tot die uitslag bekend was kreeg ik wat pijnstilling, maar verder hield het daar bij op. Dat labonderzoek bleek uiteindelijk negatief te zijn en doordat ik zo'n pijn bleef houden werd ik uiteindelijk toch doorgestuurd naar de reumatoloog.

Maar goed, ik kreeg dus het advies niets te gaan lezen en de eerste paar dagen heb ik dat ook niet gedaan. Ik moest even bijkomen van wat er tegen me gezegd was.

Toch ben ik wel gaan lezen, mezelf gaan informeren en wilde ik gaan kijken wat ik zelf kon gaan doen. Want gewoon een recept aannemen en maar pillen gaan slikken, die wat mij betreft behoorlijk heftig zijn om de komende, zeg hopelijk nog een jaar of 30 te gaan innemen, is niet aan mij besteed.

Eerst kwam ik bij de info terecht van de reumavereniging en kwam ik al snel tot de conclusie, dat je voeding en leefstijl belangrijk zijn. Nu was ik daar al heel bewust mee bezig, maar ik kon daar nog wel in verbeteren.

Wat voor mij een heel belangrijk boek was en nog steeds is, is "Wanneer je lichaam nee zegt", van Gabor Maté. Hij heeft lang gewerkt in zijn eigen praktijk als huisarts, maar is zich daarna gaan toeleggen op de holistische geneeswijze.

Dit boek gaat over een onderzoek wat gedaan is naar de mens achter de diagnose. Van verschillende chronische aandoeningen en ziekten is bekeken wat voor mens eigenlijk vaak zo'n diagnose krijgt. De omschrijving van de gemiddelde persoon, die de diagnose reuma krijgt, is iemand die altijd zichzelf aan de kant gezet heeft voor anderen en altijd de eigen wensen en dromen in de ijskast gezet heeft voor de ander. Ik weet nog dat de tranen over mijn wangen rolden; wat een herkenning!

Dit was ook iets waar ik mee aan de slag kon en wilde. Want wanneer ik iets mankeer, bedenk ik me altijd hoe dat dan komt. Wat is de oorzaak of aanleiding en wat kan ik daar dan zelf aan doen?

Dat was het begin van de zoektocht, die uiteindelijk nog veel ingewikkelder werd dan alleen dat, maar het was een begin. Lees het boek ook eens door, wanneer je ook stoeit met een chronische aandoening of andere ziekte, die je leven beheerst. Kijk of er iets achter zit van verdriet, opgekropte boosheid, teleurstelling etc..., die je al lange tijd met je meedraagt. Het is echt de moeite waard er naar te kijken, ook bij fysieke klachten.

Want mentaal en fysiek is gewoon verbonden, daar kun je denk ik niet omheen. Hoe ik tot de complete omslag kwam van "gewoon" eten naar plantaardig vertel ik jullie natuurlijk ook nog, maar voor nu is dit denk ik even mooi zo.

Fijne avond en tot de volgende.

Liefs,

Ingrid