Loslaten 3.0

Op het moment dat ik dit blog start hebben we dochterlief weggebracht naar Schiphol. Ze had een enkeltje Zuid-Amerika geboekt en gaat dat werelddeel de komende maanden ontdekken. In haar eentje. Iets wat ik tegelijkertijd eng en ontzettend dapper vind.

Ik zag er tegenop natuurlijk; afscheid is niet bepaald mijn favoriete bezigheid, vooral niet wanneer het iemand betreft waar ik zo ontzettend veel van houd. Tegelijkertijd vind ik het fantastisch dat ze deze reis gaat maken en ik zo blij dat ze het gaat doen.

Ze vloog naar Costa Rica, is daar inmiddels veilig aangekomen en van daaruit zal ze de komende maanden verder reizen naar Panama, Colombia, Peru, Bolivia en Brazilië. Ze wil haar duikbrevet gaan halen, mooie hikes maken en allerlei prachtigs gaan bekijken. In de hostels waar ze gaat verblijven zal ze heel waarschijnlijk mensen tegenkomen en wie weet wel met iemand of een groep verder gaan, wanneer er een leuke klik is.

Dit is voor velen een droom en ik vind het zo fantastisch dat ons kind dit gewoon gaat doen! My goodness, wat een lef heb je dan! Grappig genoeg zet het ons, manlief en mij, ook weer aan het denken. Om eindelijk ook weer eens voor onszelf te gaan kiezen en onze dromen te gaan volgen.

Soms denk ik ook wel eens, dat het er aan ligt, dat Glen en ik eigenlijk niet heel lang "verkering" hebben gehad, voordat onze oudste dochter geboren werd. We kwamen allebei uit een huwelijk en het ging allemaal wat snel misschien. Ik kan er ontzettend naar uitkijken met Glen te gaan reizen en te gaan doen wat we toen zo graag wilden, maar niet gedaan hebben.

Nu klinkt het alsof we niet blij zijn, dat we al snel ouders werden van onze oudste dochter, Bo, maar niets is minder waar. Ze kwam precies op het juiste moment en we waren zo'n gelukkig jong gezinnetje, wat later helemaal compleet werd met een tweede dochter, Fleur.

Maar nu onze beide dochters volwassen zijn en voor zichzelf kunnen zorgen, begint er ook een toekomst voor ons samen te gloren aan de horizon. Ik zie ons al in een camper of een stoere terreinwagen met daktent rondrijden door Namibië en Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Wat een vrijheid!

Lege nestsyndroom? Ik denk niet dat we er heel erg veel last van gaan hebben. Ouders, die zo ontzettend aan hun kinderen hangen en niet zonder kunnen; het is niet ons ding. Graag wat vrijheid voor alle partijen, naar mijn idee kan dat prima en kun je dan nog steeds een goede band hebben.

Afijn, gisteren een dag met veel tranen, nadat we gedag zeiden tegen onze lieverd, maar inmiddels weer door met het dagelijks leven. Ze is veilig daar aangekomen en het is prima zo. Ze doet wat ze zo graag wilde gaan doen en dan is het wat ons betreft ook goed. Dan moet je ook loslaten en doorgaan met je eigen leven. Je bent namelijk verantwoordelijk voor je eigen geluk is onze overtuiging. Dat is niet de taak van de kinderen; die hebben hun eigen pad te lopen en mogen kiezen waar ze heen gaan.

Vrijdagavond nu, weekend en tijd voor een lekker glaasje rode wijn. Ik wens jullie ook een heerlijk weekend, geniet er lekker van!