Herfst! Brrrrr...

Het is vrijdag en zoals voorspeld is de herfst vandaag echt begonnen; grijs, wind, regen, kou... Weer om onder een dekentje te gaan zitten met een lekkere kop thee en wie weet ga ik dat ook lekker doen straks. Vanochtend weer lekker lesgegeven aan twee groepen en ik wil graag verder met mijn deken, die ik weer aan het haken ben.

Werkt wel een soort van verslavend, dat haken. Had je me dat twee jaar geleden gezegd, dan had ik je uitgelachen, maar toch. Ik heb het helemaal ontdekt. Het geeft rust, je bent lekker bezig en maakt in de meeste gevallen iets moois. Dekens zijn mijn favoriet en ik heb denk ik bedacht waarom ik dekens zoiets moois vind. Om te maken, maar ook om cadeau te doen aan iemand.

Een deken staat wat mij betreft symbool voor warmte, comfort, troost & liefde. Hoe mooi is het wanneer je iets, waar je zo aan gewerkt hebt kunt geven en waarvan iemand dan jarenlang kan genieten. Warmte van krijgt, zich getroost of geliefd voelt.

Het hele weekend belooft qua weer niet veel goeds en er staat niet veel op de planning, dus wie weet kom ik een heel eind met de deken waar ik nu mee bezig ben.

Morgen is onze oudste dochter jarig, ze wordt 25 jaar. Dit jaar gaan we het niet met haar vieren in persoon, aangezien ze op dit moment in Panama verblijft. Drie weken geleden vertrokken naar Costa Rica en inmiddels dus weer naar het volgende land. Ze heeft het heerlijk daar en heeft inmiddels ook een reisgenoot, die toevallig dezelfde route wilde gaan. Dat schept een band en is uiteindelijk ook gezelliger dan alles alleen doen natuurlijk.

En dan is het natuurlijk ook veiliger, ook niet onbelangrijk.

Na het afscheid 3 weken geleden hebben we allemaal ons leventje weer opgepakt; zij in Zuid-Amerika en wij hier in Dordrecht. We hebben bijna dagelijks contact en dat is natuurlijk wel heel prettig. Dat was een 30 jaar geleden wel anders natuurlijk. Bo is ver weg, maar voelt tijdens een videocall toch heel dichtbij en dat maakt het veel gemakkelijker. Even dat blije koppie zien en moeders is ook weer blij.

Volgende maand mogen we weer naar Zuid-Afrika, ons tweede thuisland en dat begint weer lekker op te schieten. Ik kan niet wachten en ben tegenwoordig liever daar dan hier. Ben ik Nederland dan zo ongelukkig? Nee, ongelukkig ben ik zeker niet. Ik heb een goed huwelijk met de liefde van mijn leven ( I know, klinkt cheesy, maar het is echt zo), een fijn gezin, superleuk werk en een heerlijk relaxed rooster. Fijne vriendschappen, ouders die nog erg goed zijn, vooral gezien ze toch al een eind in de 70 zijn....

Maar toch..... Nederland voelt niet meer als thuis en Zuid-Afrika wel. Vanaf het eerste moment dat ik daar voet op de grond zette en dat is eigenlijk alleen maar sterker geworden. Mag ik daar naartoe, dan tel ik de dagen af, moet ik weer naar "huis", dan voel ik alleen maar verdriet over het naderende afscheid. Niet alleen van de familie, die we daar hebben, maar misschien nog meer van het land, de natuur, het klimaat, de mensen en de lifestyle.

Het aftellen begint dus weer, maar dat wil niet zeggen dat we niet nu ook genieten van wat we hier hebben. Leven in het nu is te belangrijk om het niet te doen. Soms kijk je zo uit naar iets wat komt, dat je bijna vergeet te genieten van wat er nu al is. En dat is voor nu helemaal zoals het wezen moet.

Dit is het even voor nu, heb een mooi weekend en graag tot een volgende keer!